Sarranno suonne

Nun pò murì stu filo ’e luna,
luce ncòppa ’a stu fuòglio stanco.
Poco è ’o tièmpo - e chiano, leggera ’a màna - cu na penna
m’arrobbo dùie parole ’a stu cielo ancora janco;
’e purtarraggie cu mme stanotte, sarranno suonne
carìzze quanno vene ’o scùro,
pe mme ca nun songo nu pueta, e ‘o sanne;
ca senza ammòre nun me sento màje sicuro.

(1996)